شبی در شب ترین شبها، تو ماهم می شوی آیا

اشک مروارید دل است و زیباترین هدیه برای

کسی که به یادش در باغچه ی دلت درخت امید کاشته ای

و هر روز با شبنم ارزوهایت ابیاریش میکنی

یادش اشکهایت را نا خود اگاه از سرزمین چشمانت جاری میکند و غبار غم و اندوه را  میشوید

هنگامی که شادی مروارید دلت از فرط شوق و هیجان بی اختیار بر صورتت میلغزدو و گونه هایت را نوازش میدهد

مروارید دلت هدیه برای کسیست که حاکم قلب توست چه شاد باشی یا غمگین 

نخست قلبت را مالک شو و انگاه کسی را بهش راه بدی که لیاقت تسخیر قلبت رو داشته باشه

والا اشک بهای ناچیزیست در مقابل باخت قلب .............

حیف که دارند حروم می شند

***

می رم و هی داد می زنم

تو تنهائی زندونی ام

با سختی های زندگی

با بودنت من زنده ام

سحر

 که پا می شم چه زود

روز و شبم

 تموم می شند

چه اومدن , چه رفتنی

حیف که دارند حروم می شند.

انگاری

 هر ساعت عمر

زود و زودم می رند سفر

گاهی خوب و گاهی بدند

گریه و شادی تو همند

لذت زندگی  , همین

اینجور دارند تموم می شند

چه اومدن , چه رفتنی

حیف که دارند حروم می شند.

از سینه’ دقیقه ها

قلبی پر از خستگی هاست

از خاطرات اون روزا

زندگی ام , خاطره هاست

از ,  بند بند شعر من

نوشته ها تازه می شند

چه اومدن , چه رفتنی

حیف که دارند  حروم می شند.

کاش

 یکی پیدا بشه

خوبیها را یادم بده

تو قلب صاف و ساده ام

زندگی ها به من بگه

تو دفتر پاکی دیگه

اون بدیها پاره می شند

چه اومدن , چه رفتنی

حیف که دارند حروم می شند.

***

(نوپا